Mozzarella, Fior di Latte, Mozzarella di Bufala,Stracciatella czy Burrata? Poznaj różnice.

Na pierwszy rzut oka wszystkie wyglądają podobnie – białe, delikatne i świeże. Jednak
każdy z tych włoskich serów ma inną historię, sposób produkcji, smak i konsystencję.
We Włoszech różnice są oczywiste. W Polsce ich nazwy często używane są zamiennie,
choć każdy z tych produktów jest wyjątkowy.

Fior di Latte – klasyczna mozzarella z mleka krowiego
Fior di Latte oznacza dosłownie „kwiat mleka”. To tradycyjna mozzarella
przygotowywana wyłącznie ze świeżego mleka krowiego.
Po dodaniu podpuszczki powstaje skrzep, który dojrzewa, a następnie zostaje zalany
gorącą wodą. Serowar wielokrotnie rozciąga i zagniata masę serową (technika pasta
filata), aż stanie się gładka, sprężysta i błyszcząca. Następnie formowane są
charakterystyczne kule, które trafiają do delikatnej solanki.
Fior di Latte ma łagodny, mleczny smak, zwartą i sprężystą strukturę oraz niewielką
ilość serwatki wewnątrz. To właśnie ten ser najczęściej wykorzystywany jest do pizzy
oraz wielu klasycznych włoskich dań.

Mozzarella di Bufala
Mozzarella di Bufala to jeden z najbardziej cenionych włoskich serów świeżych.
Produkowana jest ze świeżego mleka bawolic śródziemnomorskich (Bubalus bubalis),
hodowanych przede wszystkim w Kampanii, a także w Lacjum, Apulii i Molise.
Proces produkcji jest bardzo podobny do Fior di Latte, jednak mleko bawole zawiera
więcej tłuszczu, białka i wapnia, dzięki czemu ser jest bardziej soczysty, kremowy i
wyrazisty w smaku.
Po przekrojeniu Mozzarella di Bufala zachowuje zwartą strukturę, ale uwalnia znacznie
więcej mlecznej serwatki niż Fior di Latte. Jej wnętrze nie jest płynne ani kremowe –
pozostaje delikatnie włókniste, miękkie i niezwykle soczyste.
Najlepiej smakuje podawana w temperaturze pokojowej z oliwą extra vergine i świeżym
pieczywem.

Stracciatella
Stracciatella nie jest osobnym serem, lecz kremowym nadzieniem powstającym z
cienkich włókien świeżej mozzarelli wymieszanych ze słodką śmietanką.

Jej konsystencja jest płynna, aksamitna i bardzo kremowa. Delikatne włókna mozzarelli
dosłownie unoszą się w śmietance, tworząc jeden z najbardziej charakterystycznych
włoskich produktów mlecznych.
Doskonale komponuje się z pieczywem, pomidorami, grillowanymi warzywami oraz
makaronami.

Burrata
Burrata pochodzi z Apulii i jest jednym z najbardziej cenionych włoskich serów.
Jej zewnętrzną warstwę stanowi cienka otoczka z mozzarelli Fior di Latte, natomiast
wnętrze wypełnia kremowa Stracciatella, czyli włókna mozzarelli połączone ze świeżą
śmietanką.
Charakterystycznym elementem burraty jest zawiązanie jej górnej części, tradycyjnie
zielonym sznureczkiem lub liściem asfodela, który dawniej wskazywał świeżość
produktu.
Po przekrojeniu burraty kremowe wnętrze powoli wypływa na talerz. To właśnie kontrast
pomiędzy delikatną otoczką a aksamitnym, płynnym środkiem sprawił, że burrata
zdobyła uznanie smakoszy na całym świecie.
Najlepiej smakuje bardzo świeża – z pomidorami, szynką dojrzewającą, grillowanymi
warzywami, oliwą extra vergine lub po prostu z chrupiącym pieczywem.

Dlaczego świeże włoskie sery są tak wyjątkowe?
Sekret tkwi w prostocie.
Do ich produkcji wykorzystuje się świeże mleko, naturalną podpuszczkę oraz kultury
bakterii mlekowych. Nie zawierają konserwantów ani sztucznych dodatków, dlatego
zachowują naturalny smak i aromat.
Są również produktami bardzo nietrwałymi.
* Fior di Latte – zwykle 10–14 dni od produkcji.
* Mozzarella di Bufala – około 10–14 dni.
* Burrata – najczęściej 4–8 dni; najlepsza w ciągu pierwszych 48 godzin.
* Stracciatella – również około 4–8 dni i najlepiej spożyć ją jak najszybciej po
wyprodukowaniu.
Krótki termin przydatności jest oznaką świeżości i naturalnego składu. Dlatego najlepsze
włoskie restauracje zamawiają te sery kilka razy w tygodniu.

A który ser wybrać?
* Fior di Latte – delikatna, zwarta i idealna do pizzy.
* Mozzarella di Bufala – bardziej soczysta, aromatyczna i kremowa.
* Stracciatella – aksamitna, płynna i niezwykle delikatna.
* Burrata – połączenie cienkiej mozzarelli z kremowym wnętrzem ze stracciatelli.
Każdy z nich jest symbolem włoskiej tradycji serowarskiej i najlepiej smakuje wtedy, gdy
jest naprawdę świeży.